Eten Uit De Kast

Morgennacht is de Oscaruitreiking. Grote kanshebbers zijn de kaskraker ‘Avatar’ en de vrijwel door het publiek genegeerde ‘The Hurt Locker’. Maar ook ‘Inglorious Basterds’ zal naar verwachting op z’n minst één Oscar winnen.
En dan hebben we ook nog de kanshebber ‘Invictus’. Een film, geregisseerd door Clint Eastwood (toch ook alweer 79 jaar), over het leven van Nelson Mandela.

Ik vind Nelson Mandela te groots voor woorden en te groots voor beeld en geluid. In ieder geval zolang de man leeft. Blijf van deze man af en laat deze man voorlopig nog zijn. Alsof je aan iemands ziekbed zit, die blijkbaar ‘dood genoeg’ is om er al afscheid van te kunnen nemen. Het voelt niet prettig, maar het gebeurt. Het is een grijs gebied.

Waar ook de medici niet altijd raad mee weten. Zo blijkt uit de discussie over het moment waarop bijvoorbeeld een nier voor donatie uit een terminale patiënt wordt gehaald.

Twee donatiedeskundigen van het Erasmus Medisch Centrum pleiten ervoor een nier uit een nog levende terminale patiënt te halen. De kwaliteit van de nier zou beter zijn, dan wanneer je wacht tot de patiënt is overleden.
Nog een voordeel zou zijn, volgens de deskundigen, dat de patiënt dan ná de operatie, in plaats van vóór de operatie, in alle rust kan sterven.
Volgens klinisch ethicus Erwin Kompanje ‘kan het sterfbed dan beter zijn, omdat de familie alle tijd heeft om afscheid te nemen.’ Klinische wijsheid is ook niet alles, zullen we maar zeggen.

De Vereniging voor Intensive Care verzet zich tegen deze ontwikkeling.
“De grens voor orgaandonatie is absoluut. Die moet liggen bij de dood. Hiermee ga je schuiven naar ‘dood genoeg’.” En het eind is zoek.
Dat schijnt ook de zwakte van ‘Invictus’ te zijn.